15 kwietnia 2026

Od lat Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych konsekwentnie podnosi temat konieczności zwiększenia progresji podatkowej, w tym podniesienia kwoty wolnej od podatku, wskazując na potrzebę realnej poprawy sytuacji pracowników oraz wzrostu wynagrodzeń netto. Postulat ten jest obecny w debacie publicznej od wielu lat, znacznie wcześniej niż stał się elementem programów partii politycznych. Norbert Kusiak, dyrektor Wydziału Polityki Gospodarczej OPZZ Dziś widać, że zarówno Polskie Stronnictwo Ludowe, jak i Polska 2050 składają własne inicjatywy legislacyjne, proponując zmiany w podatku PIT. Oznacza to, że głos związków zawodowych zaczyna realnie wpływać na kierunki prac legislacyjnych. Potwierdza to także, że konsekwentne stanowisko OPZZ w sprawie podniesienia kwoty wolnej od podatku przekłada się na kształtowanie postulatów partii politycznych i stopniowo wymusza zmiany, które mogą doprowadzić do realnej poprawy warunków pracy i płacy. Postulat podniesienia kwoty wolnej od podatku dochodowego od osób fizycznych do poziomu 60 000 zł, zawarty w programie wyborczym Koalicji Obywatelskiej, znalazł się wśród deklarowanych priorytetów obecnego rządu. Brak realizacji tego postulatu podważa zaufanie pracowników do instytucji państwa oraz budzi wątpliwości co do rzeczywistej woli politycznej ograniczania obciążeń podatkowych dla osób pracujących. W aktualnej sytuacji gospodarczej, charakteryzującej się wciąż wysokimi kosztami życia, zamrożenie podstawowych parametrów systemu podatkowego, w tym kwoty wolnej od podatku oraz progów podatkowych, prowadzi do wzrostu realnego obciążenia fiskalnego pracowników. Oznacza to ukrytą podwyżkę podatków, szczególnie dla osób o niskich i średnich dochodach, które nie tylko nie uzyskują realnych korzyści z nominalnego wzrostu wynagrodzeń, lecz także ponoszą coraz większe koszty niedostosowania systemu podatkowego do warunków społeczno-gospodarczych. Jak dotąd rząd nie przedstawił wiążących terminów podniesienia kwoty wolnej od podatku. Brak działań w tym zakresie budzi obawy OPZZ, że zapowiedzi programowe nie zostaną zrealizowane. W sprawie tej OPZZ wystąpiło w lipcu 2025 r. do premiera Donalda Tuska, a wcześniej wielokrotnie do Ministerstwa Finansów. OPZZ przypomina, że kwota wolna od podatku nie była waloryzowana od 2022 roku, a próg podatkowy dla drugiej stawki PIT w wysokości 120 000 zł pozostaje niezmieniony mimo istotnych zmian gospodarczych w Polsce. Taka konstrukcja skali podatkowej jest nie tylko niesprawiedliwa społecznie, ale także nieracjonalna ekonomicznie, ponieważ nie uwzględnia skutków inflacji, dynamiki wynagrodzeń oraz realnej sytuacji pracowników. Jednocześnie coraz więcej osób przekracza próg podatkowy i podlega wyższej stawce opodatkowania, pomimo braku rzeczywistej poprawy sytuacji materialnej. Dane Ministerstwa Finansów potwierdzają wyraźny wzrost liczby podatników wchodzących w drugi próg podatkowy. W 2023 roku II próg obejmował 5,18% podatników, natomiast w 2024 roku już 7,6%. Oznacza to wzrost o 2,42 punktu procentowego (rok do roku). W praktyce coraz większa grupa pracowników (w 2024 r. 615 tys. osób) przekracza próg 120 tys. zł, co nie zawsze wynika z realnego wzrostu zamożności, lecz z inflacji i braku waloryzacji progów podatkowych. W efekcie coraz więcej osób o średnich dochodach trafia do wyższej stawki podatkowej, co wzmacnia zjawisko tzw. „zimnej progresji”. W tym kontekście OPZZ ponownie postuluje podniesienie kwoty wolnej od podatku do 60 000 zł. Jednocześnie należy podkreślić, że jej podwyższenie nie może być traktowane jako wystarczający środek naprawy systemu podatkowego w obliczu pogłębiających się dysproporcji dochodowych społeczeństwa. Bez równoległego zwiększenia progresywności opodatkowania, poprzez wprowadzenie dodatkowych progów i stawek, zmniejszenie nadmiernej luki między stawkami 12% i 32% oraz ustanowienie mechanizmu corocznej, automatycznej waloryzacji kwoty wolnej i  progów podatkowych, nie można mówić o sprawiedliwym i nowoczesnym systemie podatkowym. W ocenie OPZZ niezbędne jest również zwiększenie wysokości pracowniczych kosztów uzyskania przychodu, które nie rekompensują wzrostu kosztów życia i nie stanowią realnej ulgi podatkowej. Ich waloryzacja powinna następować automatycznie, w oparciu o wskaźniki ekonomiczne. Zamrażanie parametrów podatkowych oznacza w praktyce systematyczne podnoszenie obciążeń podatkowych, pogarszanie sytuacji dochodowej pracowników i jest niezgodne z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości podatkowej. Brak działań w tym zakresie grozi dalszym pogłębianiem nierówności dochodowych, zwiększeniem ryzyka ubóstwa wśród osób zatrudnionych oraz osłabieniem zaufania obywateli do państwa i jego instytucji. (nq)

13 kwietnia 2026

W dniu 10 kwietnia 2026 r. odbyło się posiedzenie Zespołu ds. budżetu, wynagrodzeń i świadczeń socjalnych Rady Dialogu Społecznego. W porządku obrad znalazły się m.in.: informacja Ministerstwa Finansów dotycząca kierunków zmian w systemie wynagrodzeń w sektorze publicznym, omówienie prac nad prognozami makroekonomicznymi na 2027 rok, sprawozdanie z realizacji średniookresowego planu budżetowo-strukturalnego na lata 2025-2028. Na wniosek Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej porządek obrad został rozszerzony o punkt dotyczący wzrostu funduszu wynagrodzeń w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych na 2026 rok. Norbert Kusiak, dyrektor Wydziału Polityki Gospodarczej OPZZ W trakcie posiedzenia Ministerstwo Finansów przedstawiło wstępną koncepcję reformy systemu wynagrodzeń w sferze budżetowej, zapowiadając jej etapowy i długofalowy charakter, bez gwałtownych zmian dla pracowników. Jak wskazało ministerstwo, istotną rolę w diagnozie systemu odgrywa firma doradcza PwC, a nadzór nad projektem - ze względu na jego finansowanie - sprawuje Komisja Europejska. W drugim punkcie porządku obrad resort finansów zapewnił, że prace nad prognozami makroekonomicznymi na 2027 r. przebiegają zgodnie z harmonogramem i zostaną przekazane partnerom społecznym do 10 maja br. Podkreślono, że dokumenty Ministerstwa Finansów stanowić będą podstawę dalszych rozmów w ramach Rady Dialogu Społecznego, m.in. w zakresie wzrostu wynagrodzeń w sferze budżetowej i płacy minimalnej. W trzecim punkcie obrad Ministerstwo Finansów poinformowało o postępach w pracach nad średniookresowym planem budżetowo-strukturalnym na lata 2025-2028, podkreślając jego roboczy charakter oraz dostosowanie do wymogów unijnych. Dokument ma zostać przyjęty przez Radę Ministrów, przy podziale odpowiedzialności pomiędzy resort finansów i resort rozwoju. W dalszej kolejności omówiono sytuację w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Sebastian Gajewski, wiceminister rodziny, pracy i polityki społecznej zaapelował o szybkie zawarcie porozumienia płacowego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Jak wskazał, celem jest wypłata podwyżek w kwietniu, zgodnie z zakładowym układem zbiorowym pracy. Podkreślił, że negocjacje muszą mieścić się w granicach ustawy budżetowej oraz obowiązujących przepisów, a wszelkie zmiany planu finansowego wymagają współdziałania z resortem rodziny i zgody ministra finansów i gospodarki. Jednocześnie zadeklarował gotowość do akceptacji przesunięć w planie finansowym ZUS, o ile pozostaną one w ramach ustawowych ograniczeń. Paweł Jaroszek, członek Zarządu ZUS nadzorujący Pion Finansów i Realizacji Dochodów przedstawił przebieg negocjacji płacowych prowadzonych w formule dialogu społecznego między 1 a 10 kwietnia br. Podkreślił, że ZUS funkcjonuje w sztywnych ramach planu finansowego wynikającego z ustawy budżetowej i nie dysponuje dodatkowymi środkami na wynagrodzenia. Zaznaczył, że wszystkie decyzje wymagają szeregu zgód, w tym resortów rodziny oraz finansów, jak również organów nadzorczych, a ZUS może jedynie operować w ramach dostępnych przesunięć budżetowych. Liwiusz Laska, przewodniczący Rady Nadzorczej ZUS zwrócił uwagę, że organ ten monitoruje sytuację finansową ZUS i co do zasady popiera potrzebę wzrostu wynagrodzeń, jednak w granicach obowiązującego prawa i planu finansowego. Ocenił, że w obecnych warunkach nie widać przestrzeni do znaczącego zwiększenia płac ponad przedstawione przez ZUS propozycje. Odwołał się do ogólnych realiów sektora finansów publicznych, wskazując, że wzrost wynagrodzeń na poziomie 3% stanowi punkt odniesienia dla całej administracji publicznej. Podkreślił również, że postulaty związkowe przekraczające miliard złotych nie znajdują pokrycia w możliwościach finansowych ZUS i wezwał do poszukiwania rozwiązań w ramach układu zbiorowego pracy. Jurand Drop, podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów podkreślił, że wszelkie zmiany płacowe muszą mieścić się w granicach prawa i dyscypliny finansów publicznych, a finansowanie musi pochodzić z wewnętrznych zasobów ZUS, bez możliwości zwiększenia środków z budżetu państwa. Ostrzegł przed skutkami systemowymi ewentualnych dodatkowych wydatków, wskazując na ryzyko presji płacowej w całej sferze budżetowej. Beata Wójcik, przewodnicząca Związku Zawodowego Pracowników ZUS, ostro oceniła sytuację kadrowo-finansową ZUS, wskazując na wieloletni problem nakładania nowych zadań bez zapewnienia adekwatnych środków finansowych. Wskazała, że wspólny postulat wszystkich organizacji związkowych wynosi 1200 zł podwyżki, co - jej zdaniem - ma przeciwdziałać przekształcaniu ZUS w „instytucję taniej siły roboczej”. Jak podkreśliła, realizacja kolejnych świadczeń publicznych odbywa się kosztem bieżącej pracy pracowników, co prowadzi do narastania zaległości i obciążeń organizacyjnych. Zwróciła uwagę, że mimo wzrostu liczby zadań nie następuje proporcjonalne zwiększenie zatrudnienia, a cyfryzacja nie zastępuje pracy w kluczowych obszarach decyzyjnych. „Ja jeszcze nie spotkałam się z tym, żeby jakikolwiek automat wydał decyzję bez czynnika ludzkiego” - wskazała, podkreślając, że pracownicy są przeciążeni, wykonują pracę w nadgodzinach i funkcjonują pod rosnącą presją organizacyjną przy braku dodatkowych środków finansowych. W jej wystąpieniu mocno wybrzmiał również problem wynagrodzeń. Jak zaznaczyła, ich poziom nie nadąża za wzrostem obowiązków i kosztów życia, co prowadzi do spłaszczenia płac oraz odpływu kadry, szczególnie młodych pracowników. Beata Wójcik wskazała, że sytuacja ta demotywuje załogę i pogarsza stabilność zatrudnienia w ZUS. Przewodnicząca określiła obecną sytuację jako skrajną, mówiąc, ze załoga ZUS jest zdeterminowana do obrony swoich praw. W jej ocenie nakładanie zadań bez zapewnienia finansowania przypomina „prawo niewolnicze”, co podkreśla skalę napięć społecznych. Na zakończenie zapowiedziała możliwość eskalacji sporu zbiorowego, w tym przeprowadzenia referendum strajkowego, jeśli nie dojdzie do systemowego zwiększenia finansowania wynagrodzeń. Jednocześnie zaapelowała do strony rządowej o pilne działania, które - jak podkreśliła - mają przywrócić pokój społeczny w ZUS. W dalszej części obrad Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej stwierdziło, że rozważy zmianę modelu finansowania zadań powierzonych ZUS spoza zakresu ubezpieczeń społecznych, wskazując możliwość odejścia od wyłącznego wynagrodzenia procentowego od obsługiwanych świadczeń na rzecz modelu mieszanego, uwzględniającego także komponent powiązany z funduszem wynagrodzeń pracowników. Podkreślono, że wdrożenie takiego rozwiązania wymagałoby współpracy z Ministerstwem Finansów i ZUS oraz dopracowania szczegółowego mechanizmu rozliczeń. Wiceminister finansów Jurand Drop zadeklarował wsparcie dla wypracowania nowych rozwiązań, w szczególności w zakresie ich procedowania oraz zapewnienia zgodności z obowiązującymi przepisami o dyscyplinie finansów publicznych. Paweł Jaroszek, wiceprezes ZUS zadeklarował: gotowość do dalszych negocjacji i podpisania porozumienia w ramach dostępnych środków; natychmiastowy podział ewentualnych dodatkowych środków, jeśli takie się pojawią; pełną transparentności danych, wyliczeń i analiz finansowych dotyczących zarówno obecnych, jak i nowych zadań. Posiedzenie zakończyło się bez podjęcia wiążących decyzji. Nie ustalono wysokości podwyżek, jak i źródeł ich finansowania. Strony potwierdziły wolę kontynuowania dialogu. Ustalono prowadzenie rozmów w formule bezpośredniego dialogu pomiędzy stroną związkową a stroną rządową, poza formalnym trybem prac Zespołu ds. budżetu, wynagrodzeń i świadczeń socjalnych RDS. Posiedzenie zostało zamknięte, ale pozostawiono uczestnikom spotkania przestrzeń do prowadzenia dalszych negocjacji we własnym zakresie. (nq) 

01 kwietnia 2026

Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych (OPZZ) spotkało się 31 marca 2026 r. z grupą ekspertów Rady Europy do spraw działań przeciwko handlowi ludźmi (GRETA), która przygotowuje ocenę przestrzegania przez Polskę Konwencji Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi. Po raz pierwszy organizacje spotkały się w 2016 r. Norbert Kusiak, dyrektor Wydziału Polityki Gospodarczej W ramach wizyty w Polsce przedstawiciele GRETA skoncentrowali się na ocenie prawa ofiar do wymiaru sprawiedliwości i skutecznych środków odwoławczych, które obejmują między innymi dostęp do odszkodowania i wypłatę zaległych wynagrodzeń. Eksperci odbyli szereg spotkań z przedstawicielami rządu, związków zawodowych, pracodawców i innych organizacji pozarządowych działających w Polsce. W trakcie spotkania OPZZ przedstawiło związkowy punkt widzenia na kwestie pracy przymusowej w Polsce oraz udzieliło odpowiedzi na pytania ekspertów GRETA. Zaprezentowało podejmowane przez OPZZ działania na rzecz zmniejszenia popytu na wszelkie formy wyzysku. Mówiąc o instrumentach, które mogą pomóc w redukcji popytu na nielegalną pracę w łańcuchu dostaw OPZZ wymieniło: wprowadzenie do Kodeksu karnego odrębnej definicji dotyczącej pracy przymusowej oraz uruchomienie działań prewencyjnych i edukacyjnych w zakresie pracy przymusowej, wzmocnienie pozycji związków zawodowych na rynku pracy i praw osób pracujących w rolnictwie, promowanie układów zbiorowych pracy na poziomie sektorowym, konieczność zwiększenia uprawnień inspektorów pracy i wzmocnienia Państwowej Inspekcji Pracy w wymiarze organizacyjnym i finansowym. Zasygnalizowało ponadto konieczność monitoringu przez GRETA przepisów wynikających z dyrektywy o należytej staranności. W spotkaniu uczestniczył Norbert Kusiak, ekspert OPZZ (nq)

23 marca 2026

Ministerstwo Finansów, jak co roku, udostępniło podatnikom, w ramach systemu Twój e-PIT, wstępnie wypełnione przez Krajową Administrację Podatkową (KAS) rozliczenie podatkowe PIT za zeszły rok. Oznacza to, że możemy wygodnie rozliczyć się z fiskusem, np. online. Należy to zrobić najpóźniej do 30 kwietnia 2026 r. Norbert Kusiak, dyrektor Wydziału Polityki Gospodarczej Od 1 stycznia 2022 r. można odliczyć ulgę z tytułu opłacania składki członkowskiej na rzecz związków zawodowych. Mogą z niej skorzystać wszyscy pracownicy będący członkami związku zawodowego, niezależnie od statusu zatrudnienia, w tym emeryci i osoby zatrudnione na podstawie umowy cywilnoprawnej. Składki możesz odliczyć od: dochodu opodatkowanego według skali podatkowej (PIT-36, PIT-37) lub przychodu opodatkowanego ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych (PIT 28). Nie mogą z niej skorzystać osoby, którzy rozliczają się za pomocą podatku liniowego. Podczas składania rocznej deklaracji podatkowej PIT za 2025 rok można odliczyć faktycznie opłacone składki w wysokości niższej lub równej 840 zł. Składki w kwocie wyższej niż 840 zł nie podlegają odliczaniu. Rozliczenie roczne można wypełnić przez Internet, korzystając z usługi Twój e-PIT lub w formie papierowej. Wówczas dokumenty powinny zostać nadane w placówce pocztowej Poczty Polskiej - najlepiej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru - przed upływem ustawowego terminu na złożenie zeznania. Rozliczając się online przez Twój e-PIT można: zaakceptować rozliczenie przygotowane przez KAS, jeśli wszystkie dane są poprawne; wprowadzić zmiany, jeśli chcemy skorzystać z ulg podatkowych lub doprecyzować niektóre informacje; odrzucić rozliczenie przygotowane przez KAS i rozliczyć się w innej formie, np. papierowej. Wysokość składek na rzecz związków zawodowych, które można odliczyć w rocznym zeznaniu podatkowym ustala się na podstawie dowodu wpłaty składek członkowskich na rzecz związku zawodowego, z którego wynikają co najmniej: dane identyfikujące członka związku zawodowego dokonującego wpłaty, nazwa organizacji związkowej, na rzecz której dokonano wpłaty, tytuł i data wpłaty, kwota wpłaconych składek. Jeżeli składka jest wpłacana bezpośrednio do kasy związku zawodowego (druk KP - dowód wpłaty) lub na jego konto (przelew bankowy) możliwe jest udokumentowanie przez podatnika wpłaty składek członkowskich na rzecz związku zawodowego z wyszczególnieniem ww. danych i ich późniejsze samodzielne odliczenie. W sytuacji gdy składki na rzecz związku zawodowego potrącane są z wynagrodzenia pracownika przez pracodawcę, podatnikowi do udowodnienia wysokości poniesionych na ten cel wydatków wystarczy informacja płatnika (np. pracodawcy) zamieszczona w PIT-11. Pracodawca wykazuje wysokość pobranych z wynagrodzenia składek na rzecz związków zawodowych (na podstawie upoważnienia pracownika) w części G PIT-11, w komórce 123. Następnie, tak ustaloną wysokość składek na rzecz związku zawodowego należy wykazać w załączniku do rocznego zeznania podatkowego (PIT-O). Formularz PIT-O stanowi informację o odliczeniach od dochodu (przychodu) i od podatku. Uwzględnia się w nim większość popularnych ulg podatkowych, w tym ulgę z tytułu składki członkowskiej na rzecz związku zawodowego (cześć B, wiersz 8, komórka 33-34). PIT/O podatnik powinien złożyć równocześnie z właściwym zeznaniem podatkowym, ponieważ dane wykazane w części B formularza PIT-O trzeba w dalszej kolejności przenieść do odpowiedniej rubryki zeznania PIT np. w przypadku PIT-37 do części F, pozycja 128-129. W związku z nową ulgą warto także pamiętać, że: składki członkowskie odpisywane są od dochodu, a nie od podatku; odliczenie ma charakter limitowany kwotą 840 zł w skali roku. Nadwyżka ponad tękwotę nie będzie zatem podlegać odliczeniu; odliczeniu podlegają składki faktycznie opłacone w danym roku podatkowym i udokumentowane. Składki należne, lecz niezapłacone nie podlegają odliczeniu; podstawę prawną do odliczenia stanowi art. 26 ust. 1 pkt 2c i art. 26 ust. 7 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163). (nq)

17 marca 2026

W dniu 13 marca br., w siedzibie Ministerstwo Rozwoju i Technologii, odbyło się drugie posiedzenie Zespołu ds. wsparcia zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw. Spotkanie zgromadziło przedstawicieli administracji publicznej, związków zawodowych, organizacji pracodawców oraz instytucji i organizacji zaangażowanych w działania na rzecz zrównoważonego rozwoju gospodarki. Norbert Kusiak, dyrektor Wydziału Polityki Gospodarczej OPZZ Podczas posiedzenia omówiono bieżące działania Zespołu oraz główne kierunki prac planowanych na 2026 rok. Jednym z istotnych punktów spotkania była informacja dotycząca monitorowania realizacji celów zrównoważonego rozwoju w Polsce przez partnerów społecznych i rząd. W trakcie posiedzenia przedstawiono również propozycje zagadnień, które powinny zostać ujęte w planie prac Zespołu w 2026 roku. Wśród najważniejszych tematów znalazły się kwestie związane z wdrażaniem regulacji Unii Europejskiej dotyczących należytej staranności przedsiębiorstw w zakresie praw człowieka, a także wyzwania wynikające z nowych obowiązków sprawozdawczych w obszarze zrównoważonego rozwoju. Dyskusja dotyczyła również potrzeby opracowania praktycznych narzędzi i form wsparcia dla przedsiębiorstw, które ułatwią im dostosowanie się do nowych regulacji i standardów raportowania. Wśród proponowanych tematów znalazły się ponadto zagadnienia dotyczące transformacji gospodarki w kierunku gospodarki o obiegu zamkniętym, dostępności zrównoważonych instrumentów finansowych oraz roli zamówień publicznych w wspieraniu transformacji gospodarczej. Podczas posiedzenia zaprezentowano także propozycje powołania kilku grup roboczych działających w ramach Zespołu. Ich zadaniem ma być pogłębiona analiza wybranych zagadnień oraz przygotowanie rekomendacji dla administracji publicznej i przedsiębiorstw. Wśród proponowanych obszarów prac znalazły się m.in. kwestie związane z wdrażaniem przepisów dotyczących CSDDD i CSRD, transformacją w kierunku gospodarki obiegu zamkniętego i zrównoważonych produktów, a także funkcjonowaniem instytucji publicznych wspierających zrównoważony rozwój przedsiębiorstw, w szczególności organów administracji rządowej pełniących funkcje regulacyjne, nadzorcze lub kontrolne. W posiedzeniu Zespołu uczestniczył Norbert Kusiak, ekspert OPZZ. (nq)

16 marca 2026

Zdjęcie: MFiPR Przedstawiciele Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych wzięli udział w siódmym posiedzeniu Komitetu Monitorującego Krajowy Plan Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO), które odbyło się 11 marca br. Podczas obrad poruszono m.in. kwestie związane z V rewizją KPO, tempem konsultacji proponowanych zmian oraz realizacją kamienia milowego dotyczącego nowelizacji ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Norbert Kusiak, dyrektor Wydziału Polityki Gospodarczej OPZZ W związku z przekazanym do zaopiniowania członkom Komitetu projektem Addendum do KPO w ramach V rewizji KPO OPZZ podkreśliło, że zaproponowane zmiany dotyczą bardzo istotnych obszarów polityki publicznej. Chodzi m.in. o reformy społeczne, funkcjonowanie rynku pracy, system opieki długoterminowej, wsparcie osób z niepełnosprawnościami oraz ważne inwestycje infrastrukturalne i gospodarcze. Zdaniem OPZZ tak szeroki zakres zmian wymaga pogłębionej analizy ich skutków społecznych i gospodarczych, a przygotowanie stanowiska wymaga przeprowadzenia konsultacji wewnątrzorganizacyjnych. Zwróciliśmy ponadto uwagę na bardzo krótki termin na przedstawienie opinii i wyraziliśmy oczekiwanie prowadzenia dalszych konsultacji z partnerami społecznymi, które pozwolą na merytoryczne i odpowiedzialne odniesienie się do proponowanych zmian. Podczas posiedzenia przedstawiciele OPZZ nawiązali również do prac nad nowelizacją ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, która stanowi jeden z kamieni milowych KPO. OPZZ podkreśliło w trakcie obrad Komitetu, że proponowane rozwiązania legislacyjne wzmacniają kompetencje PIP, zwiększają skuteczność egzekwowania prawa pracy oraz poprawiają sytuację pracowników. Jednocześnie OPZZ wyraziło zaniepokojenie możliwymi konsekwencjami, jeśli ustawa nie wejdzie w życie zgodnie z harmonogramem KPO. OPZZ zwróciło się do Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz, minister funduszy i polityki regionalnej, z następującymi pytaniami: jakie konsekwencje prawne poniesie Polska w przypadku niewdrożenia ustawy w terminie? Czy Polska może utracić część środków z KPO lub otrzymać je z opóźnieniem? Czy prowadzone są rozmowy z Komisją Europejską w sprawie ewentualnych zmian harmonogramu? Minister funduszy i polityki regionalnej Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz podkreśliła w odpowiedzi, że zasady realizacji KPO wynikają z unijnych regulacji i dotyczą wszystkich państw członkowskich. Jak zaznaczyła, uchwalenie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy jest warunkiem koniecznym wypłaty kolejnej transzy środków z KPO, dlatego brak reformy oznacza utratę części środków. Projekt ustawy jest już powiązany z aktualnym wnioskiem o płatność. Minister wyjaśniła, że jeśli ustawa nie zostałaby przyjęta i podpisana zgodnie z harmonogramem, wypłata środków z KPO zostałaby pomniejszona o znaczną kwotę. W przypadku gdy reforma nie zostałaby zrealizowana, mogłoby dojść do trwałej utraty części środków. Według minister Polska może utracić nawet około 8-9 miliardów złotych. Minister Pełczyńska-Nałęcz przypomniała również, że dotychczas wszystkie ustawy związane z KPO były podpisywane przez Prezydenta RP, i wyraziła nadzieję, że podobnie będzie w przypadku nowelizacji ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Minister podkreśliła także, że rozwiązania zawarte w projekcie ustawy o PIP są efektem dialogu zarówno ze stroną pracowniczą, jak i przedsiębiorcami. Jej zdaniem przyjęty model stanowi kompromis pomiędzy interesami pracowników i pracodawców. Nowe przepisy mają zwiększyć skuteczność działania Państwowej Inspekcji Pracy i umożliwić podejmowanie bardziej efektywnych działań wobec nieprawidłowości w zatrudnieniu. W posiedzeniu udział wzięli członkowie Komitetu Monitorującego Krajowy Plan Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO) z ramienia OPZZ: Zygmunt Mierzejewski i Norbert Kusiak. (nq) 

05 marca 2026

Ministerstwo Rozwoju i Technologii planuje zmiany, które będą dotyczyć najemców lokali gminnych. Wpłyną one między innymi na wysokość czynszu za lokal gminny, częstotliwość weryfikacji dochodów uprawniających do wynajmu lokali oraz zasad dokumentowania zasadności ubiegania się o najem tych lokali. Część zmian ma umożliwić skuteczną weryfikację i egzekwowanie prawa wynikającego z ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy. Niektóre propozycji zmiany ustawy wzbudziły jednak zastrzeżenia OPZZ, dlatego wiceprzewodnicząca OPZZ, Barbara Popielarz, przekazała Ministerstwu uwagi do projektu zmiany ustawy. W opinii podkreśliliśmy, zasadność adekwatnego powiązania sytuacji dochodowej najemców z wysokością czynszu. Obawy budzi jednak potencjalny wzrost wysokości czynszów za najem lokali gminnych, w wyniku którego sytuacja bytowa najemców lokali gminnych nie poprawi się. W następstwie wzrostu ich dochodów bowiem zostanie podwyższona stawka czynszu obliczona według nowych zasad.W rezultacie nie zmniejszy się skala ubóstwa najemców lokali gminnych. OPZZ negatywnie ocenił także podwyższenie wysokości odszkodowania, które osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane co miesiąc uiszczać do dnia opróżnienia lokalu. Ustalenie odszkodowania na poziomie 300% wartości czynszu, jaki obowiązywałby dla tego lokalu, gdyby został naliczony według stawki czynszu ustalonej na podstawie ustawy o ochronie praw lokatorów należy uznać za nadmiarowe, nawet jeśli stawka ta jest znacznie niższa niż rynkowa. W przypadku najemców lokali gminnych, których sytuacja dochodowa jest trudna taka wysokość odszkodowania może prowadzić do zubożenia. Warto odnotować także, że niejednokrotnie zajmują one lokal bez tytułu prawnego bez swojej winy. W naszej ocenie konieczne jest w tym obszarze uzyskanie równowagi między funkcją odszkodowawczą rekompensaty za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego a ochroną lokatorów przez ryzykiem ubóstwa i wykluczenia społecznym. Sprzeciwiliśmy się również propozycji, aby w przypadku śmierci najemcy lokalu wchodzącego w skład publicznego zasobu mieszkaniowego stosunek najmu wygasał a osoby zamieszkujące lokal niebędące współnajemcami miały obowiązek jego opuszczenia w terminie 6 miesięcy od dnia śmierci najemcy. Widzimy potrzebę wprowadzenia rozwiązań, które umożliwią weryfikację sytuacji dochodowej i majątkowej osób, które wstępują z mocy prawa w stosunek najmu lokalu po śmierci najemcy. Jednak przewidziana w projekcie ustawy procedura budzi zastrzeżenia bowiem wprowadza niepewność co do sytuacji mieszkaniowej osób zamieszkujących lokal oraz zmniejsza ich poczucie bezpieczeństwa w sytuacji trudnego zdarzenia losowego i pogorszenia ich sytuacji dochodowej. W naszej ocenie osoby, które są do tego uprawnione powinny nadal mieć prawo do wstąpienia w stosunek najmu lokalu z mocy prawa zamiast proponowanego roszczenia o zawarcie umowy najmu tego lokalu. Ponadto, projekt nie przewiduje pierwszeństwa dotychczasowych najemców do zawarcia umowy najmu lokalu po pozytywnej, z punktu widzenia wymogów dla korzystania z zasobów gminy, weryfikacji sytuacji dochodowej tych osób. Projekt w tym zakresie nie powinien budzić wątpliwości. OPZZ krytycznie ocenił także zmianę polegającą na umożliwieniu gminom wynajęcia 20% lokali mieszkalnych włączanych lub przywracanych do mieszkaniowego zasobu gminy w wyniku realizacji inwestycji. Lokale będą mogły zostać wynajęte w przypadku, gdy dochód gospodarstwa domowego przekracza wysokość określoną w uchwale rady gminy a czynsz ustanowiony na wyższym poziomie niż w typowych lokalach komunalnych. W naszej ocenie to rozwiązanie mogłoby być stosowane dopiero po zaspokojeniu potrzeb osób o najtrudniejszej sytuacji bytowej. Liczba lokali mieszkalnych, na które na koniec 2025 r. obowiązywały umowy na najem z mieszkaniowego zasobu gminy zmniejszyła się według Głównego Urzędu Statystycznego w porównaniu do 2024 r. o 1,6%. Liczba gospodarstw domowych oczekujących na najem lokali mieszkalnych zmniejszyła się co prawda nieznacznie jednak nadal było to na koniec 2025 r. 117,8 tys. gospodarstw. Nie mamy pewności, że gminy przeznaczą środki finansowe uzyskane w ten sposób na powiększenie zasobu mieszkaniowego, remont istniejącego zasobu, a docelowo dla osób oczekujących na przydział lokalu przez gminę – jak wskazuje Ocena Skutków Regulacji projektu. OPZZ przypomniał także postulat Programu OPZZ na lata 20022-2027 zwiększania publicznych nakładów na politykę mieszkaniową z budżetu państwa. (KP)

04 marca 2026

Przedsiębiorstwa produkujące komponenty gumowe takie jak Stomil Poznań S.A. czy Bydgoskie Zakłady Przemysłu Gumowego Stomil S.A. są od dłuższego czasu w trudnej sytuacji ekonomicznej. OPZZ wraz ze swoimi organizacjami członkowskimi podejmował szereg działań, celem poprawy ich kondycji oraz utrzymanie miejsc pracy. Zachowanie krajowej zdolności do produkcji komponentów gumowych to nie tylko kwestia ochrony miejsc pracy, lecz także element zapewnienia autonomii gospodarczej państwa oraz trwałego wzmocnienia jego bezpieczeństwa. Niestety, mimo naszych interwencji na początku bieżącego roku podjęto decyzję o rozwiązaniu spółki Stomil Poznań S.A., mimo że jej produkcja ma istotne znaczenie m.in. dla produkcji pojazdów kołowych używanych w przemyśle obronnym oraz na potrzeby Sił Zbrojnych RP. Z problemami borykają się także Bydgoskie Zakłady Przemysłu Gumowego Stomil S.A. dlatego OPZZ wystąpił do wicepremiera i ministra obrony narodowej, Władysława Kosiniaka-Kamysza z wnioskiem o zainicjowanie działań systemowych służących utrzymaniu krajowej produkcji komponentów gumowych o strategicznym znaczeniu dla sektora obronnego. W piśmie OPZZ wskazał na kryzysową sytuację Bydgoskich Zakładów Przemysłu Gumowego Stomil S.A., które w związku z postępowaniem sanacyjnym rozpoczęły proces zwolnień grupowych i wypowiedziały umowy o pracę 92 z 134 pracowników. Skala redukcji zatrudnienia oznacza ryzyko trwałej utraty kompetencji technologicznych w zakresie produkcji wyrobów gumowych przez to przedsiębiorstwo oraz wyspecjalizowanej kadry, których odbudowa będzie bardzo kosztowna. Likwidacja zakładu wywoła negatywne skutki nie tylko dla lokalnego rynku pracy, ale także uzależni Polskę od zagranicznych dostawców, co należy uznać za rozwiązanie obarczone bardzo istotnym ryzykiem. W ocenie OPZZ proces modernizacji Sił Zbrojnych RP i wzmacniania zdolności obronnych państwa powinien opierać się w możliwie szerokim zakresie na krajowej produkcji. Strategia obronna realizowana przez Ministerstwo Obrony Narodowej musi pozostawać w ścisłej korelacji z polityką gospodarczą i przemysłową państwa. Budowa strategicznej autonomii wymaga zwiększenia roli państwa w procesach gospodarczych istotnych dla bezpieczeństwa państwa oraz inwestycji w przedsiębiorstwa działające na lokalnym rynku pracy, a także wykorzystania systemu zamówień publicznych do tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy. Jedną z form realizacji ww. podejścia jest podjęcie działań wspierających utrzymanie krajowej produkcji wyrobów gumowych. Zapotrzebowanie na elementy gumowe w kraju będzie rosło w związku z procesem modernizacji Sił Zbrojnych RP i wzmacniania zdolności obronnych państwa. Istotnym kierunkiem pozostaje również zwiększenie udziału krajowych wyrobów gumowych na rynkach zagranicznych, w tym w kontekście przyszłej odbudowy Ukrainy. Dlatego zasadne jest zagwarantowanie takim spółkom jak m.in. Bydgoskie Zakłady Przemysłu Gumowego Stomil S.A. nie tylko możliwości dalszego funkcjonowania, ale także stabilnego rozwoju, który będzie adekwatny do ich możliwości produkcyjnych i kompetencji załogi. OPZZ zawnioskował zatem o niezwłoczne podjęcie przez wicepremiera i ministra obrony narodowej, Władysława Kosiniaka-Kamysza konkretnych decyzji, które zatrzymają proces likwidacji krajowych zdolności produkcyjnych w sektorze wyrobów gumowych. W naszej ocenie bowiem państwo nie może pozostawać bierne wobec upadku zakładów o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa i rynku pracy. Ochrona miejsc pracy oraz utrzymanie kompetencji technologicznych w obszarach powiązanych z obronnością jest obowiązkiem rządu. (KP)

24 lutego 2026

Podczas posiedzenia Rady Dialogu Społecznego w dniu 23 lutego br. głównymi tematami były sytuacja branży hutniczej oraz wdrażanie Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). W trakcie debaty aktywny udział brali przedstawiciele Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych, którzy zgłaszali pytania, przedstawiali zastrzeżenia oraz formułowali wnioski dotyczące zarówno kondycji przemysłu, jak i skutków nowych regulacji dotyczących wystawiania faktur dla organizacji związkowych. Norbert Kusiak, dyrektor Wydziału Polityki Gospodarczej, sekretarz Prezydium Rady Dialogu Społecznego (OPZZ) W debacie dotyczącej branży hutniczej, Konrad Wojnarowski, podsekretarz stanu w Ministerstwie Energii, podkreślił, że skuteczna transformacja energetyczna nie jest możliwa bez uwzględnienia roli górnictwa oraz szeroko pojętego przemysłu. Zaznaczył, że Ministerstwo Energii podejmuje aktywne działania w trzech kluczowych obszarach: zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, obniżenia cen energii oraz utrzymania konkurencyjności polskiej gospodarki. W ramach wsparcia sektora hutniczego, od 2025 roku w resorcie energii funkcjonuje specjalny zespół, który zidentyfikował główne bariery rozwojowe branży i opracował „Projekt planu działań dla zrównoważonego rozwoju przemysłu stalowego w Polsce”. Dokument ten zawiera konkretne rekomendacje dla poszczególnych ministerstw, które obecnie prowadzą prace wdrożeniowe. Oficjalna publikacja planu nastąpi z końcem marca br. Kolejnym priorytetem są taryfy sieciowe. W odpowiedzi na postulaty branży o nadmiernie wysokich kosztach, powołano zespół z udziałem regulatora i operatorów, którego zadaniem jest reforma składników stawki sieciowej. Minister Wojnarowski poinformował, że 16 lutego br. analizowano rozwiązania stosowane w innych krajach europejskich, aby dostosować system do specyfiki odbiorców przemysłowych. Równolegle prowadzone są prace nad przywróceniem obliga giełdowego na poziomie 80%. Ma to zwiększyć płynność obrotu energią i poprawić przejrzystość kształtowania cen, a nowe przepisy mają wejść w życie już 1 lipca br. W kwestii wsparcia finansowego minister Wojnarowski przypomniał, że w ubiegłym roku prezes URE przyznał rekordowe 3 mld złotych rekompensat dla sektorów energochłonnych, z czego aż 32% trafiło bezpośrednio do hutnictwa. Jest to kluczowy instrument zapobiegający przenoszeniu produkcji poza granice Unii Europejskiej. Na poziomie unijnym rząd aktywnie popiera mechanizm CBAM, jednak konieczne jest utrzymanie bezpłatnych uprawnień do emisji dla sektorów wrażliwych, dopóki nowy system nie udowodni swojej pełnej szczelności. Polska domaga się również ochrony unijnego eksportu oraz kontynuacji rekompensat, aby uniknąć podwójnego obciążania firm kosztami klimatycznymi. Na zakończenie minister Wojnarowski odniósł się do trudnej sytuacji handlowej wynikającej z relacji z Ukrainą. Wskazał na występującą asymetrię: blokadę eksportu złomu z Ukrainy przy jednoczesnym gwałtownym wzroście importu ukraińskich wyrobów gotowych, takich jak pręty zbrojeniowe czy blachy. To zjawisko narusza równowagę rynkową i zwiększa presję cenową na krajowych producentów. Głos zabrała także Anita Sowińska, podsekretarz stanu w Ministerstwie Klimatu i Środowiska, która wskazała, że jej resort aktywnie uczestniczy w dialogu z branżą hutniczą, czego efektem jest uwzględnienie licznych postulatów sektora w przygotowywanym „Planie działań dla zrównoważonego rozwoju przemysłu stalowego w Polsce”. Przedstawiła następnie szczegółowy status realizacji kluczowych postulatów. Stanowisko OPZZ w sprawie pogłębiającego się kryzysu w hutnictwie i sektorach energochłonnych przedstawił Mirosław Grzybek, przewodniczący Federacji Związków Zawodowych „Metalowców i Hutników”, przewodniczący Rady Branży OPZZ „Przemysł”. Rozpoczynając wystąpienie, podkreślił, że branża od około 15 lat znajduje się w kryzysie. Wskazał na nadwyżkę mocy i produkcji oraz na rosnący import stali spoza Unii Europejskiej, który - jego zdaniem - destabilizuje krajowy rynek. Zaznaczył, że przemysł stalowy powinien być traktowany jako sektor strategiczny, istotny dla bezpieczeństwa i suwerenności państwa, zwłaszcza w kontekście wojny w Ukrainie oraz wyzwań związanych z transformacją energetyczną. Mirosław Grzybek podkreślił, że ani strona społeczna, ani pracodawcy nie są w stanie samodzielnie rozwiązać problemów branży bez wsparcia politycznego. W imieniu OPZZ zaapelował do rządu o pilne działania, które pozwolą ochronić miejsca pracy oraz zatrzymać proces wygaszania produkcji hutniczej w Polsce. W swoim wystąpieniu wymienił sześć kluczowych postulatów: Po pierwsze. Wzmocnienie ochrony handlu i skuteczniejsze mechanizmy zapobiegające nadmiernemu importowi stali spoza UE. Po drugie. Obniżenie kosztów energii dla przemysłu, wskazując, że obecny poziom cen utrudnia utrzymanie rentowności produkcji. Po trzecie. Zagwarantowanie wykorzystania krajowych wyrobów stalowych w inwestycjach realizowanych przez Skarb Państwa, co - jak zaznaczył - do tej pory nie zostało systemowo zapewnione. Po czwarte. Uruchomienie inwestycji w zakładach przetwórczych pozostających pod kontrolą państwa, na które wiele firm wciąż czeka. Po piąte. Współudział państwa w finansowaniu transformacji technologicznej zakładów przemysłowych w kierunku neutralności klimatycznej, w tym uruchomienie znaczących środków budżetowych, które - w ocenie OPZZ - nie są dziś wykorzystywane na wsparcie przemysłu energochłonnego. Po szóste. Opracowanie kompleksowej polityki przemysłowej państwa, uwzględniającej hutnictwo i górnictwo jako sektory strategiczne. Jak zaznaczył, od dłuższego czasu takiej spójnej strategii brakuje. Przewodniczący Rady Branży OPZZ „Przemysł” przypomniał, że w ubiegłym roku strona społeczna uczestniczyła w pracach zespołu powołanego przy ministerstwie w celu wypracowania rozwiązań dla branży hutniczej. Rozmowy trwały wiele miesięcy, jednak nie przyniosły oczekiwanych efektów. Wskazał również na składane petycje i organizowane manifestacje w obronie przyszłości sektora. Składaliśmy liczne petycje i organizowaliśmy manifestacje w obronie przyszłości polskiego hutnictwa. Do dziś wiele z tych apeli pozostaje bez odpowiedzi. 7 maja 2025 r. podczas spotkania w tej samej sali obecny był premier Donald Tusk, który zapowiedział kolejne rozmowy ze stroną społeczną. Do tej pory do takiego spotkania jednak nie doszło - wskazał Mirosław Grzybek. Zwrócił on również uwagę na sytuację w Czechach. Wskazał, że dwa tygodnie wcześniej, podczas spotkania ze związkami zawodowymi, obecny był premier tamtejszego rządu, co pokazuje odmienne podejście południowych sąsiadów do problemów hutnictwa. Zdaniem OPZZ w Polsce brakuje analogicznego zaangażowania na najwyższym szczeblu politycznym. Przewodniczący Rady Branży OPZZ „Przemysł” podkreślił, że rząd zna postulaty i diagnozę sytuacji. Były one prezentowane m.in. podczas posiedzenia sejmowej Komisji Gospodarki. W jego ocenie problem nie wynika z braku wiedzy, lecz z braku konkretnych decyzji i działań wykonawczych. Na zakończenie zaznaczył, że sektor hutniczy oczekuje dziś jednoznacznej deklaracji ze strony rządu: czy ma pozostać konkurencyjną i trwałą częścią polskiej gospodarki, czy też zostanie pozostawiony bez realnego wsparcia. Jak podkreślił, branża funkcjonuje obecnie na granicy opłacalności. Podczas posiedzenia głos zabrał również Artur Jacek Wilkoń Przewodniczący Związku Zawodowego Pracowników Huty „Łabędy”, który odniósł się do działań podejmowanych na poziomie unijnym. Wskazał, że w Brukseli związki zawodowe odbyły szereg spotkań dotyczących instrumentów ochrony rynku stali. Same zapowiedzi narzędzi ochronnych nie są wystarczające, kluczowe jest ich realne wdrożenie - podkreślił. Wskazał ponadto, że bez wprowadzenia skutecznych mechanizmów zabezpieczających krajowy rynek oraz bez systemowych rozwiązań dotyczących kosztów energii, w tym gwarantowanych cen na wzór rozwiązań funkcjonujących w Niemczech, sytuacja branży nie ulegnie poprawie. W jego ocenie brak konkretnych decyzji spowoduje, że za kilka miesięcy dyskusja będzie dotyczyła kolejnych problemów pogłębiających kryzys w przemyśle. W drugim punkcie porządku obrad Marcin Łoboda, sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przedstawił aktualny stan wdrażania Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Poinformował, że od 1 lutego br. do systemu przystąpiło 4 879 największych podmiotów, a dodatkowo około 130 tys. firm dołączyło dobrowolnie. Obecnie w systemie funkcjonuje około 30 mln faktur, a jego wydajność wykorzystywana jest jedynie w 8-10 proc. Szef KAS odniósł się także do kwestii bezpieczeństwa, dementując pojawiające się w przestrzeni publicznej informacje o zagranicznych serwerach. Zapewnił, ze dane przechowywane są wyłącznie w Polsce, a dostęp do systemu ma bardzo wąska grupa pracowników resortu finansów. Każda operacja jest rejestrowana, a osoby z pełnym dostępem muszą posiadać odpowiednie poświadczenia bezpieczeństwa. Podkreślił, że KSeF nie rozszerza zakresu danych dostępnych administracji skarbowej. Zmienia jedynie sposób wystawiania, przesyłania i przechowywania faktur. Jak zaznaczył, przedsiębiorcy, którzy już korzystają z systemu, pozytywnie oceniają jego funkcjonowanie. Ministerstwo Finansów nie planuje wycofania się od wdrażania KSeF w Polsce. W toku dyskusji głos zabrał Michał Lewandowski, przewodniczący Konfederacji Pracy OPZZ, przewodniczący Branży OPZZ „Handel, Usługi, Kultura i Sztuka”, który przedstawił stanowisko OPZZ w sprawie objęcia związków zawodowych obowiązkiem korzystania z KSeF. Wskazał, że z perspektywy małych struktur związkowych, często liczących 10-15 osób, nowe regulacje oznaczają kolejne obciążenie administracyjne. Jak podkreślił, organizacje te już dziś prowadzą pełną księgowość oraz realizują obowiązki sprawozdawcze wobec GUS i urzędów skarbowych. W jego ocenie wprowadzenie KSeF stanowi dodatkowy wymóg, który nie uwzględnia specyfiki działalności związków zawodowych. Zaznaczył, że małe organizacje związkowe funkcjonują w oparciu o pracę społeczną swoich członków i bardzo ograniczone środki finansowe. W wielu przypadkach składki członkowskie wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych kosztów, takich jak obsługa księgowa. Tymczasem, jak wskazał, są one traktowane na równi z przedsiębiorstwami, w tym dużymi podmiotami gospodarczymi. Zwrócił się z pytaniem, czy Ministerstwo Finansów rozważa możliwość wyłączenia z obowiązku najmniejszych organizacji społecznych, takich jak związki zawodowe? W odpowiedzi na to pytania minister Marcin Łoboda zapewnił, że rozumie specyfikę działalności związków zawodowych. Odnosząc się do zarzutu o dodatkowe obciążenia, minister stwierdził, że KSeF nie wprowadza nowych obowiązków, lecz zmienia wyłącznie sposób odbierania faktur. Jak zaznaczył, związki zawodowe już wcześniej otrzymywały faktury drogą mailową lub papierową. Obecnie wszystkie te dokumenty trafiają do jednego, scentralizowanego systemu, do którego wystarczy się zalogować. Minister poinformował, że resort udostępnił bezpłatne narzędzia ułatwiające obsługę systemu. Dzięki niej osoba upoważniona przez organizację związkową może odbierać faktury z poziomu telefonu komórkowego, bez konieczności korzystania z komputera. W kwestii ewentualnych wyłączeń dla związków zawodowych minister zaznaczył, że wprowadzanie wyjątków prowadziłoby do dualizmu systemu - część faktur funkcjonowałaby elektronicznie a cześć papierowego. Byłoby to rozwiązanie nieefektywne i niebezpieczne. Celem reformy jest pełna centralizacja obiegu faktur w jednym systemie. Na zakończenie szef KAS zapewnił, że administracja skarbowa oferuje wsparcie szkoleniowe. Przypomniał, że na wiosek OPZZ przeszkolono ponad 450 osób. Resort finansów pozostaje gotowy do prowadzenia kolejnych szkoleń dla zainteresowanych organizacji związkowych. (nq)

15 stycznia 2026

Od 1 lutego 2026 r. w Polsce zacznie obowiązywać powszechny Krajowy System e-Faktur, czyli KSeF. Oznacza to, że od tego momentu faktury będą funkcjonowały wyłącznie w formie elektronicznej i będą gromadzone w jednym centralnym systemie Ministerstwa Finansów. KSeF zastąpi faktury papierowe oraz faktury przesyłane mailem w  formacie PDF. Norbert Kusiak, dyrektor Wydziału Polityki Gospodarczej OPZZ Zdecydowana większość związków zawodowych nie wystawia faktur lub robi to sporadycznie. KSeF dotyczy zatem związków zawodowych przede wszystkim nie ze względu na wystawianie faktur, lecz ze względu na ich odbiór. Każdy związek zawodowy kupuje bowiem towary i usługi oraz otrzymuje faktury kosztowe, np.  za telefon, Internet, materiały biurowe, usługi księgowe czy catering. Aby skorzystać z Krajowego Systemu e-Faktur istotne jest uzyskanie odpowiednich uprawnień. Bez tego żaden związek zawodowy nie będzie miał dostępu do swojego konta w KSeF. Jeżeli związek zawodowy nie uzyska dostępu do KSeF, w praktyce straci możliwość odbioru faktur za towary i usługi, które nabywa, co będzie miało bezpośrednie konsekwencje dla bieżącego funkcjonowania organizacji związkowej. Obowiązek korzystania z KSeF wchodzi w życie etapami, jednak z punktu widzenia związków zawodowych kluczową datą jest 1 lutego 2026 r. Do tego dnia każda organizacja powinna mieć zapewniony dostęp do KSeF i wyznaczoną osobę odpowiedzialną za odbiór faktur. Pierwszym i kluczowym krokiem, aby móc korzystać z systemu, jest złożenie do właściwego urzędu skarbowego formularza ZAW-FA. Jest to zawiadomienie, dzięki któremu organizacja nadaje pierwsze uprawnienia do KSeF jednej osobie fizycznej, np. członkowi zarządu lub księgowej. Po uzyskaniu dostępu do systemu wskazana osoba będzie mogła zalogować się do KSeF przez stronę Ministerstwa Finansów (https://ksef.mf.gov.pl/web/), przy użyciu profilu zaufanego lub podpisu kwalifikowanego, i przeglądać oraz odbierać faktury. Jeżeli natomiast organizacja wystawia faktury lub prowadzi działalność gospodarczą, należy w  tym zakresie skonsultować się z własnym biurem rachunkowym. Choć sankcje za niewywiązywanie się z obowiązków związanych z KSeF wejdą w życie dopiero od stycznia 2027 r., nie warto odkładać przygotowań do korzystania z Krajowego Systemu e- Faktur. Najważniejsze jest, aby do 1 lutego 2026 r. każdy związek zawodowy był gotowy do odbioru faktur z KSeF. OPZZ przygotowało dla naszych członków szczegółową informację na temat Krajowego System e-Faktur, którą przekazaliśmy 14 stycznia br. naszym ogólnokrajowym organizacjom członkowskim (OOC) i radom wojewódzkim OPZZ. Szukając informacji na temat KSeF warto też skorzystać z ogólnodostępnych szkoleń, organizowanych przez urzędy skarbowe. Dnia 24, 25 stycznia (sobota, niedziela) i 31 stycznia (sobota) 2026 r. we wszystkich urzędach skarbowych (z wyjątkiem wyspecjalizowanych) odbędą się dni otwarte nt. Krajowego Systemu e-Faktur. Każdy zainteresowany będzie mógł spotkać się z ekspertami KSeF i uzyskać indywidualne wyjaśnienia, zadać pytania oraz rozwiać wątpliwości dotyczące korzystania z  systemu. Konsultacje będą możliwe w godz. 09.00-15.00. W dniach 26-30 stycznia 2026 r. czas pracy urzędów skarbowych (z wyjątkiem wyspecjalizowanych) zostanie wydłużony do godz. 20.00. Dyżurujący pracownicy udzielą stosownych informacji nt. systemu KSeF, omówią najważniejsze kroki jakie należy podjąć, aby przygotować się do KSeF. Niezależnie od dni otwartych, do 11 lutego br. w jednostkach KAS w całej Polsce trwa cykl „Środy z KSeF”. Podczas styczniowo-lutowych spotkań eksperci przekażą przedsiębiorcom najważniejsze i praktyczne informacje jak korzystać z Krajowego Systemu e-Faktur. Szkolenia odbywają się w każdą środę: w izbach administracji skarbowej - szkolenia on-line w godzinach 10.00–12.00 oraz 14.00–16.00; w każdym urzędzie skarbowym w Polsce (z wyjątkiem wyspecjalizowanych) – szkolenia stacjonarne w godzinach 10.00–12.00. Więcej informacji nt. szkoleń: Środy z KSeF - KSeF (Krajowy System e-Faktur) oraz na infolinii Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) pod numerem telefonu: (22) 330 03 30. Prosimy także zapoznać się z poniższymi informacjami Ministerstwa Finansów: https://www.gov.pl/web/kas/krajowy-system-e-fakturotwiera się w nowej karcie  https://ksef.podatki.gov.pl/otwiera się w nowej karcie  https://ksef.podatki.gov.pl/aplikacja-podatnika-ksef-i-inne-narzedzia/otwiera się w nowej karcie  https://ksef.podatki.gov.pl/pytania-i-odpowiedzi-ksef-20otwiera się w nowej karcie  (nq)